Kus van Verraad - Melissa Gerritsen
Hij was mijn vijand. Dat had genoeg moeten zijn. Deze gedachte schoot door Cassie’s hoofd terwijl hij boven op haar lag, maar niet op een fijne manier. Ze kreunde, maar absoluut niet van genot, ondanks dat haar lichaam haar wellicht iets anders probeerde wijs te maken. Haar verraderlijke lijf vond de nabijheid van de zijne, met zijn mannelijke geur van zweet en inspanning, die haar normaal deed kokhalzen, nu opeens wel prettig. Ze moest die tintelingen in haar buik onder controle krijgen. Ondanks dat ze hem niet kende, voelde er toch iets vertrouwds. Maar dit was een gevecht op leven en dood. Ze mocht haar aandacht niet laten verslappen, want dat zou niet alleen betekenen dat ze verloor, maar ook dat ze het niet zou overleven. En dat zou nog niet eens het ergste zijn, maar de eeuwige teleurstelling van haar moeder en alle vrouwen uit haar familie die haar voor waren gegaan zou ze nooit te boven komen. Zelfs niet in haar dood.
Cassie stamde af van een lange lijn van heksen, en dan niet die van het zachtaardige soort. Alles aan haar straalde kracht uit. De eerste dochter, van de eerste dochter, van de eerste dochter, en zo nog vele generaties terug. Zij was voorbestemd om de grootste krijger te worden van haar generatie en die rol van haar moeder over te nemen. Dit was haar ingeprent sinds ze een klein meisje was en waar ze haar hele leven voor had getraind. Als zij nu zou falen, zou zij de lijn breken van haar voorouders. Er zou voor het eerst niet iemand van haar familie de leiding over de heksen krijgers krijgen, en dat zou haar niet in dank worden afgenomen.
Maar dan moest ze eerst ervoor zorgen dat zijn verdomd zware lijf van haar afkwam. Hij was helaas slimmer dan ze had gehoopt. Fysiek was Cassie natuurlijk goed getraind, maar tegen iemand die twee keer zo zwaar was als zij, ging ze het met alleen spierkracht natuurlijk niet redden. Ze wist alleen dat hij de uitverkorene krijger was om met haar dit gevecht aan te gaan.
Maar al generaties lang waren de heksen oppermachtig geweest. Haar oma had zelfs het record neergezet van snelste overwinning ooit. En aangezien zij ook getraind was door haar oma, had iedereen onmogelijk hoge verwachtingen van haar. Ze deed altijd alsof haar die niet deerde, maar diep van binnen ging ze al die jaren gebukt onder die verwachtingen.
Deze krijger leek anders dan zijn voorgangers, doelbewuster, geduldiger. Zijn voorgangers waren altijd voor de snelle aanval gegaan, iets waar de heksen gretig gebruik van maakten door meteen hun magie in te zetten. Maar hij had het anders aangepakt. Hij had de kat uit de boom gekeken, en haar de eerste aanval laten doen. Dat had ervoor gezorgd dat ze afgeleid was geraakt. Want het was niet wat ze had verwacht en ze had zich laten verleiden. Al die jaren trainen op geduld, waren binnen enkele minuten nutteloos geworden. Het was hem meteen opgevallen dat er iets mis was en hij had gretig gebruik gemaakt van de afleiding.
De magie van heksen werd opgeroepen vanuit hun vingers en de bewegingen die ze daarmee maakten. De kleinste bewegingen met de juiste intentie konden al verwoesting aanrichten. Als heksen hun vingers niet vrijuit konden bewegen, hadden ze geen toegang tot hun krachten. Het was hen al die tijd gelukt deze kennis angstvallig geheim te houden voor hun tegenstanders. Ze verstopten hun handen uit het zicht of voegde er juist onnodig grote armbewegingen aan toe. Maar hij leek dit te weten, of het was puur mazzel. Cassie had het gevoel dat ze een belangrijk detail over het hoofd zag, die deze vraag zou beantwoorden.
Hij had haar overmeesterd en lag dus met zijn volle gewicht boven op haar de lucht uit haar longen te drukken. Ook had hij haar beide handen in een soort houtgreep vast, waardoor ze niet de vingervlugge bewegingen kon maken die haar normaal binnen een paar seconden uit deze penibele situatie zouden hebben gered.
Cassie dacht aan hoe haar moeder en grootmoeder teleurgesteld naar dit gevecht zaten te kijken. Ze kon het zich niet veroorloven de eerste heks uit generaties te zijn die dit gevecht ging verliezen. Hier had ze niet haar hele leven voor getraind. Om uiteindelijk overwonnen te worden door alleen maar brute spierkracht waarvan ze de naam niet wist. Ze moest iets gaan bedenken om hem af te leiden, om te zorgen dat hij haar handen en vingers losliet zodat zij met één simpele spreuk hem van zich af kon werpen.
‘Hoe…’, begon ze haar vraag, maar het kwam er met moeite uit door zijn zware gewicht op haar borst.
‘Hoe wat? Klein heksje…’, gromde de bruut terug. Klein heksje dat zou ze hem het liefst meteen nu betaald zetten, maar haar wraak moest nog even wachten. Ze wilde nog een keer haar vraag stellen, maar hij was haar voor.
‘Hoe het kan dat ik je zo snel overmeesterd heb? Hoe het kan dat er voor het eerst geen heks gaat winnen? Hoe het kan dat ik jullie geheim weet?’ Cassie’s ogen werden groot van verbazing, zeker bij zijn laatste vraag. Hoe kon hij weten dat hun krachten vanuit hun handen kwamen? Ze kon zich niet inbeelden dat er iemand was die dat geheim had verklapt. Het was het enige waarmee de heksen zich altijd hebben kunnen redden. Als ze er toch achter zou komen wie haar mond voorbij had gepraat, dan was diegene nog niet jarig. Alhoewel, dan moest ze toch wel eerst eens gaan winnen.
‘Ja, ja, klein heksje…,’ Goh als Cassie’s handen vrij waren, zou ze hem fysiek zonder magie een knal voor zijn harses hebben gegeven, zodat hij haar nooit meer op die manier zou kunnen aanspreken. Hoe langer dit duurde, hoe groter de kans dat ze het niet ging overleven. En dat was gewoonweg geen optie.
‘… of moet ik Cassie zeggen?’ Hij spuugde haar naam bijna uit alsof die een vieze smaak achterliet in zijn mond. Hoe wist deze man haar naam? Ze waren niet aan elkaar voorgesteld voor het gevecht begon, dat was juist de traditie, zonder namen en andere informatie over de tegenstander, om het gevecht zo eerlijk mogelijk te laten verlopen. Had iemand in het publiek dan misschien haar naam geroepen tijdens het gevecht zonder dat ze het zelf had gehoord? Maar ze kon zich niet indenken wie er zo’n fout zou maken, net zoals het verklappen van het heksen geheim.
Terwijl Cassie haar tegenstander met verbazing aan bleef kijken, vormde zich een geniepig lachje op zijn gezicht. Hij wist dat hij aan de winnende hand was, en hij wist dat hij met deze informatie haar nog meer van stuk zou brengen. Ze keek hem nog eens diep in zijn ogen aan. Ze wilde het niet toegeven, maar zijn diepgroene ogen met gouden lichtjes zou ze onder andere omstandigheden prachtig hebben genoemd. Ze zou zich er uren in kunnen verdrinken alsof ze door een dichtbegroeid bos liep waar af en toe een zonnestraal zich door het bladerdek drong.
Een herinnering van lang geleden, toen ze nog wel echt een klein heksje was, borrelde naar boven in haar bewustzijn. Ze had geen tijd voor herinneringen, probeerde zich weer te focussen op het gevecht. Ze probeerde haar benen te bewegen, zodat ze hem misschien een knietje kon geven, maar niets mocht baten helaas.
‘Geef je over, dan maak ik er een snel en pijnloos einde aan,’ gromde hij tegen haar. Als hij dacht dat ze zich zo makkelijk zou overgeven, dan had hij het mis. Zich overgeven zou door haar familie gezien worden als zwakte, en als er één ding was wat ze niet was, dan was het wel zwak. Het woord kwam niet eens voor in haar woordenboek.
In een fractie van een seconde flitste de herinnering toch voor haar ogen. Die diepgroene ogen had ze eerder gezien. Ze realiseerde zich nu dat haar bewustzijn haar iets belangrijks probeerde te vertellen. En ze had geleerd te vertrouwen op haar intuïtie. Zij kon zich niet bewegen, maar hij ook niet. Hij zou haar handen los moeten laten om haar op een andere manier te verwonden, en dat kon hij zich niet veroorloven. Dus liet ze de herinnering toe, en waande zich weer even in het verleden.
Ze zag zichzelf als een meisje van een jaar of acht. Ze was samen met haar favoriete kat buiten in het bos vlakbij het huisje waar ze woonde met haar moeder en oma. Samen waren ze aan het spelen, nog even kind zijn, voordat ze zich weer op haar training moest focussen. Die kat was haar beste vriend geweest, want verder dan haar oma en haar moeder sprak of zag ze eigenlijk nooit iemand anders. Ze leefde een teruggetrokken leven. Met maar één doel, het geheim van de heksen bewaren, en haar nalatenschap voortzetten. Alles had moeten wijken, voor het moment waar ze zich nu bevond in het heden, het gevecht.
Ze wist nog steeds niet zo goed waarom ze terugkeek op dit moment in haar leven. Het leek zo nietszeggend totdat ze de bosjes hoorde ritselen en een jongetje van haar leeftijd verscheen in de herinnering. Hij was een kop groter dan zijzelf, en het leek alsof hij midden in een groeispurt was beland. Zo een waarbij je ledematen niet meer in proportie waren met de rest van je lichaam. Maar toen zag ze zijn ogen. Een gevoel van herkenning schoot door haar heen. Dit waren diezelfde groene ogen als de man die momenteel haar leven zuur maakte. Een naam borrelde op in haar gedachten, ‘Remy,’ mompelde ze.
Zijn stem trok haar weer terug naar het heden.
‘Hè hè, klein heksje, dat duurde langer dan ik had verwacht.’ Cassie snapte nu ook waarom hij haar zo noemde. Toen ze elkaar ontmoetten in het bos, was zij letterlijk nog een klein heksje geweest. Het leek nu bijna meer op een troetelnaam, dan een belediging. Ze hadden de hele middag samengespeeld in het bos, ondanks dat Cassie wist dat ze niet met vreemden om mocht gaan. Maar ze had zich al een hele tijd zo eenzaam gevoeld, dat ze het jongetje met de diepgroene ogen meteen had vertrouwd. Ze kon zich niet meer precies herinneren waar ze het die hele middag over hadden gehad. Ze had het verdrongen uit angst dat haar moeder en grootmoeder erachter zouden komen dat ze iets had gedaan wat niet mocht. Maar stukje bij beetje vielen de puzzelstukjes op zijn plaats. Remy was daar niet ‘zomaar’ verdwaald geweest. Hij was op die leeftijd er al op uit om haar te verleiden zodat ze het geheim van de heksen zou verklappen. Wat was ze naïef en dom geweest. Maar ze kon het haar achtjarige zelf eigenlijk ook niet kwalijk nemen. Ze was zo blij geweest dat er eindelijk iemand was die ook terug kon praten in plaats van alleen maar te miauwen.
Ze had er dus vijftien jaar geleden zelf voor gezorgd dat ze zich momenteel in deze benarde positie bevond. Ze kon niemand anders de schuld geven en ook zou niemand anders haar kunnen redden van dit noodlot waarop ze aan het afstevenen was. Ze herinnerde zich dat toen ze afscheid namen Remy een blos op zijn wangen had gekregen en haar voorzichtig had gekust op haar wang. Cassie zelf had er toen als klein meisje verder niet bij stilgestaan wat die blos kon betekenen. Nu hoopte ze maar dat hun wederzien, wellicht ook herinneringen en gevoelens bij Remy had opgerakeld.
Ze zag nog maar één uitweg, hem verleiden, net zoals hij al die jaren terug had gedaan bij haar. Ze kon haar benen en armen niet meer bewegen, maar als ze haar hoofd iets kon optillen en draaien, zou ze haar lippen op de zijne kunnen drukken. Ze hoopte dat dit voor zoveel afleiding zou zorgen dat hij in ieder geval twee van haar vingers los zou laten. Dat was alles wat ze nodig had om de spreuk uit te voeren die hem van haar zou afwerpen. Ze raakte met zichzelf in conflict, want de herinnering had ook bij haar weggestopte gevoelens naar boven gebracht. Maar ze zag geen andere uitweg, waarbij ze het er beiden levend vanaf zouden brengen. Dit zou haar laatste kans zijn. Als het dan haar laatste kus ooit zou worden, zou ze er in ieder geval voor zorgen dat die onvergetelijk zou zijn.
Ze manoeuvreerde haar hoofd zo dat haar lippen nog maar een paar millimeter van de zijne waren. Ze voelde zijn adem op haar gezicht en voordat ze zich kon bedenken, bewoog ze haar hoofd omhoog en raakten haar lippen de zijne. In een moment van verstandsverbijstering voelde ze zijn lichaam verstijven, en werden zijn ogen groot. Ze duwde haar tong tegen zijn lippen, niet vragend, maar dwingend om toegang te krijgen tot zijn mond. Voordat Remy doorhad wat er gebeurde, reageerde zijn lichaam al instinctief op de kus. Hij sloot zijn ogen, maar Cassie hield de hare open zodat ze alles in de gaten kon houden. Ze hoorde hem grommen en voelde de trilling van het geluid diep in haar borst.
Dit was precies waar ze op hoopte. Maar het was ook verdomd moeilijk om niet zelf afgeleid te raken en zich compleet in de kus te verliezen. Door de manier waarop Remy bovenop haar lag voelde ze hoe zijn lichaam hem verried. Op het moment dat Remy het zelf ook doorhad, was het te laat. Hij had zich laten gaan en zijn linkerhand opgetild om naar haar wang te reiken.
Hier had Cassie op gewacht en het moment dat hij de druk op haar hand verminderde was genoeg om haar vingers te bewegen. Remy landde met een luide plof op zijn rug naast haar. De impact op de grond sloeg de lucht uit zijn longen. Voordat hij doorhad wat hem overkwam, waren de rollen omgedraaid. Cassies magie hield hem op zijn plek op de grond en ze was met de lenigheid van een kat boven op hem gesprongen. Het enige wat hij nog kon doen was iets zeggen. ‘Dit zullen je laatste woorden zijn, dus denk er goed over na wat je zegt,’ zei Cassie, terwijl haar ogen vuur spuwden. Ze twijfelde nog een moment of er echt geen andere uitweg was om hen beide te redden.
Met de woorden, ‘Jij vuile…,’ bracht hij Cassie weer naar het hier en nu, maar voordat hij haar kon uitschelden, liet ze haar nagels groeien en stak haar hand onder zijn ribben door diep in zijn borst. Het bloed kwam al omhoog via zijn keel en verstomde zijn laatste woorden. Als winnaar hield ze zijn hart als trofee hoog in de lucht. Het klopte nog één keer voordat het stilviel. Het bloed droop langs haar onderarm naar beneden en spetters vielen op haar gezicht. Maar niets kon haar meer deren. Het publiek joelde. Overwinning. Hij was mijn vijand. Dat was genoeg geweest.